Светлата страна на готиката

Колку ја љубам тишината

Со сите нејзини ѕвона!

Штом се слушне шумот нејзин,

Спокојства во душата тонат.

Порта на мисловниот свет е

Каде секој круна носи.

Жезолот лебди во тивкиот час,

Октрива сништа и голи и боси.

Повикај ја понекогаш тишината

И таа штедро ќе те дарува.

Со глас, боја, збор и мирис,

Бучно е таму каде што царува!

Ирена Јурчева

Септември, 2010

Во 13 часот, во канцеларијата на училиштето

Каде се дружев со тишината

И ќе ја избрише Бог секоја солза од очите нивни, и смрт нема да има веќе, ни тага,

ни плач, ниту болка, зашто првото помина. (Откровение 21 : 4)

Ако некогаш те пресретне тагата

Не ставај штит  на душата твоја!

Застани слаб пред продорот нејзин,

Предај се на нејзиното сиволико зграпчување.

Од очите и’ пиштат  разјарени  стрели,

Од нејзините прамени капе шеќерен отров.

Ем вештерка, ем убавица е таа,

и  отров, и лек е нејзината храна.

Пушти да те вкочанат нејзините дланки

Ќе те влече за огламник кон пеплосани пасишта,

Жед ќе ти гаси од изворот нејзин горчлив.

Минатото ќе ти го светнува во сласт,

Иднината ќе ти ја облекува во црнина.

Ако го потцениш нејзиниот замав сега,

Таа ќе те врзе за целиот живот земски.

А ти кој се чудиш на моево мудрување,

не знаеш дека таа се смалува кога ја храниш,

таа пресушува кога ја поиш,

Нагости ја со гладта твоја,

И нејзиниот раст ќе свисне.

Ти ќе станеш планина,

А таа во зрно ќе се склопи.

И пред  да се опијаниш и прејадеш од неа

извлечи и’ ја камата, грабни и го жезолот,

почни сурово да ја владееш, да ја газиш!

Не доцни, те молам, на часот гледај,

Да не ти го отме срцето,

Да не ти го прекрие умот,

Да не ти ја опаша волјата,

Да не те голтне пред ти да ја згмечиш!

Не се плаши од  пресрет  со тагата

Зашто нема за вечност да владее со Бога,

Туку само век ќе векува со луѓето грешни.

Ќе и зачука и нејзе камбаната

И сите ние со радост ќе ја погребаме.

Ирена Јурчева

Септември 2010

Го молам и повикувам Пастирот
со белези од закованите клинци!
Дали ми дал пет риби и два леба
или има остаток од кошниците,
Дали ме исцелил и кренал на нозе
или чекам сеуште во милоста Негова…
Нека води Раката од вечноста!
Обиколен со безбожни лавовски шепи,
опколен со каколот меѓу верните,
Сега само Ми треба Неговиот мир.
Со палката Негова за замавне
по светот волчји каде брат со брат се ништи.
Оној милиот, ем моќниот Го барам!
Оној Страдалникот, ем Владетелот,
Оној што на солзи што не се сити,
и на насмев со искрен насмев што враќа.
Не ми требаат оние со златници и жезоли,
Пастирот ми треба, даден за пастирлак!

Гласник во село

Во таа година полна со неизвесност и борба си ја исполнив мисијата за која што сум дошол на овој грешен свет. Господ ме одбра мене да зборувам за Неговoto спасение подготвено уште од вечноста. Јас – обичен селанец, овчар, прост и неук, нечитан. Господовите патишта се чудесни. Може да го издигне простото и малото и да го вообличи во Негов слуга, достоинствен, горд, блескав. Секој е вреден во Неговите очи, било правливиот  во нивата или облечениот во свила и закитениот со злато во палатата. Се сеќавам кога прв пат проповедав за Месијата, Господ Исус.

Прво му ја соопштив веста на пријателот од селото каде што одев тогаш, во тоа борбено утро. Човек мек и богобојазлив на кој му ја соопштив веста меѓу првите. Ми рече – веднаш дојди и сподели со сите мои луѓе.

Тргнавме пред зори, по ладовината. Ми стежнуваше сонот на очите, го бркав цела ноќ предаден на молитва, во исчекување на утрото, славно, но некаде закопано во утрешнината, недостапна за поглед,. Ех, да би можел човек да ѕирне во тоа утре макар на кратко. Да се видам самиот себе како зборувам со громок глас и им кажувам на селаните дека Месијата е дојден, Оној кој нашите татковци го очекуваа, ние синовите Го дочекавме. Да им зборувам упорно и смело, дури  да мора да трпам потсмев или пак прогонство. Ме наежи самата помисла. Ерусалим трештеше од гласовите на оние  кои го виделе Оној кој не можеше да го задржи гробницата. Првото воскресение на оваа опустена Земја уморна од злото. Господ му се смилостиви на човекот. Среќен сум што сум се родил во овој век.

Ама стравот ѓаволски сеуште демнеше. Или стравот човечки? И едно и друго. Треперев, ми се потеа рацете, нозете, сандалите како да ми паѓаа од стапалата. Качен на моето магаренце, кроце – кроце се качував по каменестиот селски пат кој што стануваше се’ порамен и почист. Оддалеку се гледаше ширинката на сред село, а таму стоеше мојот пријател облечен во убава облека и ме чекаше. Ме опфати еден подол страв, да се откажам, да одложам, за утре, за задутре. Да се молам уште еден ден повеќе, да се подговам поубаво.

Заедно со мене чекореше моето семејство. Татко ми го беше чул моето гласно дишење. Ми ја стави раката на рамо. Мајка ми, охрабрителката, почна да ми зборува дека Господ е близу до оние кои Му служат. Се молеше мојата млада сестра едвај чујно. Сигурен сум дека и другите во мислите упатуваа молби до Севишниот за мене. Да ми ја одврзе устата, да може Неговиот збор да се излее како мед до ушите на поробените го гревот.  Ги имав до мене, сите нив. Сите. Се охрабрив. Стравот малку по малку  го снемуваше се доека не исчезна во безгласје.

Продолжува

Заминувам кон семејството
каде незнаењето е блаженство.
Тргнувам таму каде
Секој здив златник значи.
Ги оставам премудрите предци,
Бесмртни, кои во староста
Се разубавуваат.
Заради љубов го оставам
Светлиот ми дом,
Бујните водопади
Со студен замок ги заменувам.
Го оставам домот за милиот Арагон.
Не за круната и жезолот
На мојот сакан,
Но за сјајот во очите
На скитникот и сирачето,
За длабокиот бунар во срцето.
Заминувам засекогаш,
На смртта во очи и се смеам,
Љубовта во силен преграб ја стегам.

Ирена Јурчева
Април 2010

 

- Господ подарува чудесни соништа…понекогаш, рече Искра колебливо како да ја одбегнува темата, но сепак сакаше Огнен да посака да закопка за нејзините тајни.

 

- Но не на секој. Само на оној кој нема погрешно да го разбере сонот – додаде таа.
   Си ја отвораше душата на Огнен поради блискоста што ја изгради со него во текот на зимата.

 

- Можеби, рече Огнен после кратко молчење. Седеа еден до друг гледајќи во медот кој што Искра го цедеше во нивните чаеви.

 

- Дали ти си од тие што сонувале така ? – Огнен се насмеа дискретно.

 

- Охрабрение преку сон, рече Искра не одговарајќи директно на прашањето.
  

   Порано се плашев дали ќе имам покрив над главата и леб. Токму тогаш сонував апокалиптични соништа…како се наоѓам пред старата железничка станица во градот наш и одеднаш целата атмосфера се менува, чудно создание се симнува на Земјата, со лице без црти, …светлост му избива од лицето, нешто бестелесно, покриено со бела наметка. Ги собира луѓето во редици, а само мене ме остава. Чувствував како да е судниот ден и Господ ги дели верниците од неверниците.

 

- Морничаво – на Огнен му се наежи кожата. Цела вечер во мислите си го навраќаше описот од сонот, дури и почна да ја црта таа сцена. Сакаше да ја вметне во еден негов цртеж. Никогаш не го нацрта тоа, премногу му беше туѓо за да го се внесе во него цртајќи.

 

- И ? Продолжи – ја храбреше Огнен.

 

- Потоа тоа создание со лице што свети некако се подели, во две други созданија  со лица како кучиња, како животни, ги собираа луѓето по улиците, во колони, а мене никој не ми прави ништо. Јас потоа почнувам да пеам песна за слава на Господ. Гласот ми трепереше во сонот кога пеев. Пеам и се движам по улицата, а околу мене плашила. Хм..Кога се разбудив се чувствував убаво.  

 

  Искра отпи од чајот, можеби за да се одмори малку. Се вознемири од ова споделување. Огнен не се помрдна, чекаше пријателката да продолжи со раскажувањето.

 

- Како се охрабрив ? Едноставно . Имам уверение од Бога дека ми е простено се’. Не се појавувам на Судниот ден. Зошто да се плашам дали утре ќе имам леб или дом кога може да ми се’ даде се што ми е потребно преку крвта на Христос ?

 

-Ах, сестро – проговори Огнен тивко. Немаше друг коментар после секое излевање на тајните на Искра, после секое нејзино исповедање на верата. Морниците ги снема, се стопија од топлината.
     

   А Искра пак, некои соништа во душата ги чувствуваше толку обични, секојдневни дури и топли, исто како збор од пријател, како мир после искажана молитва.

Прокапан покрив и мувла.

Жестоко студенило шиба низ прозорците.

Мојот некогашен дом.

Несигурна топлина.

Во исчекување на првите пролетни ластовички.

Мојот дом во мигот.

Сонце што милува.

Сладок снег ги краси прозрачните замоци.

Домот што ме очекува.

Не ме посетила музата на поезијата  во последно време. Не течат зборови како вода од чешма… Животот цути, уметничката душа се одмара. Кога осилото на животот ќе боцне, тогаш бликаат зборовите. Зборови колку сакаш, какви сакаш, зборови во изобилие. Ми недостига светот полн со убаво-извезени зборови и реченици. Скоро ќе му се вратам. Ех, кога би можело да се купи малку време…Сепак, фала Му на Господ што инспирацијата е бесплатна.;-)

  Зародишот се развива долги години. Не од крв и месо, ами од мисли сврзани, зачнати од желбата и трудот. Ќе се отелотвори во хартија и мастило. Ги развива органите бавно и макотрпно…

  Не му знам точен месец кога ќе се роди, но знам дека сигуро ќе излезе од мојата утроба.И сите ќе го видат и ќе воскликат велејќи колку личи на мене. Тоа ќе биде дете бесполово. И мажите и жените ќе се најдат во неговите зборови. И децата ќе ги привлекува иако ќе биде тврда храна за нив.Старците ќе  ѕирнат во моите замисли за рајот.

  Уште е неродено, а име му дадов. ‘Пленик на слободата’ ќе се вика. Пленик на Бога, а слободен за Бога да биде човекот што ќе го чита.

Со братоубиство осамна денот,

а чедоморство го скрваве залезот.

И остри зборој, отровни мисли,

гнасни дела ја сквернават душата

создадена за Еден, а изгнаник во светот,

која плаче по градини изгубени,

и непризнавајќи вреска по Божјиот престол. 

И смели пркосии на Твоето име

ги згрозија ушите на небото и светиите. 

Исусе, прости ни!

Не знаеме што правиме.

Ирена Јурчева

јануари, 2009 

Не ги љубам богатствата на овој свет,
зачнати се во грев, задоени со ‘рѓа.

Еве една кула каде гордо стои,
а водата темелот и’ го рони.

Еве една дама каде ги гали бисерите свои,
а зад неа подмолно крадец ја демне!

Еве една витез каде го бакнува мечот свој
а војска негова битката ја губи. 

Еве еден цар каде се венчал со азното свое
а душманот со стрела од зад грб го цели !

Го љубам јас силно Небесниот Ерусалим,
не за неговите златни улици,

каде распаѓање и битки нема,
каде крадци и душмани не стапнуваат!

Не го лјубам за неговите животодавни плодови.
Го љубам Царот Негов Исус, Лавот и Јагнето.

  Хана ја крена главата и гласно прошепоте :

Требаше против своја волја да се омажам за синот на владетелот.  Избегав пред венчавката. Мислеа дека сум луда. Да одбијам таков благослов… 

Хана силно залипа и едвај го изусти следниот збор.

- Убив човек. Не сакав… Од оние кои што трчаа по мене да ме фатат. Одјавав од таму и сега веќе нема враќање.

- Знам. Гледам – прошепоте љубовта – светот е задоен со неправди, мила.

- Ме згаија заради тебе. Ме згмечија како да сум гнасно животно што пушта отров! Ме понижија и сега немам никој ! – Хана вресна i се внесе во лицето на љубовта.

- Мила, зарем жалиш што си сакала!  – рече тивко љубовта и ја испружи раката за да ја погали Хана по главата. Хана се потргна. Го одбегна допирот од чудесната жена што носеше црнина со црна мрежа на очите.  Два прамени од нејзината долга црвена коса се вееја на ветрот и останаа така да лебдат без да се покорат наземјината тежа. Хана се загледа во нив како да покажуваа кон некаква насока. Кон север, кон нејзиниот дом.

- Ќе ти ги отворам вратите кон дома. До саканиот. Зар јас сум умрела ? Зар можам да умрам ? Зар моите сојузници што докрај остануваат црвсти губат ? – рече љубовта авторитетно и одеднаш нејзиниот глас се продлабочи толку што целиот се измени и огрубе. Лицето, нежните раменици и дланки, се што блескаше на неа се измени во груба и силна фигура. Оклопи ги стегнаа нејзините гради и грб, а нејзината коса се разбушави на ветрот. Пред Хана стоеше висок маж. љубовта се престори во воин кој што ја гледаше продорно и убедливо. Во силната рака стегаше меч.

- Сеуште сум јас – забуче гласот на воинот и се насмевна.

- Не смеам да се вратам таму – плачеше Хана. Ќе ме убијат. Ќе го прободат срцето на тој што ме сака!

- Сојузот, сојузот ! -  викна воинот.
 

Хана ја спушти главата уморно и полека седна на студената земја. Некое време беше неподвижна, потоната во длабоко размислување. Пред неа лебдеше менливиот облик на љубовта чекајќи го нејзиниот одговор.

* Се извинувам за печатните грешки. Ја барав најубавата буква, ама не ја најдов

                                                              * * * * * * * * * * * * * 

-    Се сеќаваш на мене, нели ? – низ шепот зашуштеа зборовите на привидот во женски облик, а Хана се стресе до секоја пора на нејзиното тело. Како можеше да избледи од мислите едно лице со таква разорна убавина ?!    

  Пред нејзината ситна фигура гордо стоеше пак онаа чудна жена еднаш појавена во нејзината рана младост. Тогаш кога во снежната шума бараше изгубен пријател. Оваа средба сега беше во априлска полноќ во темната градина на еден ан далеку од родното место на Хана.

-    Знам која си ти – вознемирено рече Хана соземајќи се од стравот и нервозно се насмеа како да сакаше да í каже на жената дека стравот од неа и не беше толку силен. Дека сега Хана е возрасна жена, дека девојчинскиот кошмар одамна е изчезнат.

-    Не треба пак да се претставувам  Хана моја мила – рече жената ги стави ги рацете пред градите и направи мал поклон со главата

-    Јас, Лјубовта, повторно дојдов да те посетам. За да склучиме пакт – значајно рече Лјубовта и на зборот пакт  и потреперија бледите усни. 

   Овој пат Лјубовта не беше во црвен плишан фустан како тогаш во шумата, не извади оружје, не носеше венче од рози, ниту пак крвареше од трнов венец. Облечена во бел кожуф, со снежнобело лице и остар поглед  што повеќе наликуваше на фигурата на правдината. Висока, бела и студена. Требаше уште да извади терезија во едната рака и меч во другата.  Единственото страстно нешто на нејзиното лице беа зелените очи кои на миг беа мирни, на миг разјарени.          

    Хана почувствува вриеж во нејзините гради. Како пелин како да í се истури во мигот кога Лјубовта и ја подаде светлата рака. Направи чекор напред како да сака да ја предизвика Лјубовта на двобој и се фати за малата кама то и висеше на појасот.

 -    Зошто сакаш да ме уништиш?  – ја праша Хана горчливо тоа гледајќи í право во зелените очи. Сакаше да за’ ржи, да и се стрча, и да ја собори покрај нејзината надмоќ.   

    Лјубовта заниша со главата и лицето í се смили. Ја погледна Хана како да í беше мала ќеркичка која што малку разбира со детскиот ум.

-    Сојузот со мене значи живот. Ако не сакаш да живееш, ако не ја прифатиш мојата коцка, тогаш ништо не сакај. Никој не сакај! Ни човек, ни куче !  

   Хана како за момент да омекна, издивна, погледна во земјата, но пак ги сврте разгорените очи кон прекрасната жена која што следниот момент го измени обликот. Беше облечена во црнина, со црна шамина на главата. Солзи í го се слеваа по нејзиното бело лице.

Видов еднаш чудна жена
Со јарко црвен фустан
Со розино венче на главата,
Кое во трнов венец се претвори.
Со накит блескав
Кое во мигот исчезна.
Таа збореше благо, па остро.
Прво  ми подаде меч,
Па потоа ме удри со камшик.
Нејзиното име љубов  беше
Никогаш не се родила
А секогаш ќе дише.
Ем сакав да ја згазам,
Ем сакав таа мене да ме сотре !

Следува серија  раскази

 
Кинисав да го барам мирот ненајден,
Ми требаат неговите нежни перја.
Се затворив во шумска куќарка,
Дофатив само делче од опашката на мирот !
Заспав во длабок сон за да го најдам таму,
Но клунот на кошмарот ме исколва!
Кинисав да го барам мирот ненајден,
А тој така насмеан и недофатлив
Како птица преселница снови по небата.
Земав меч, чинам мирот од некој земен ми беше.
Долетаа гаврани зли кон мене !
Уморна и со рани отворени
Си ги броев поразите…
ЗОШТО НЕ ГО ПОБАРАШ ОД МЕНЕ?
Ме запраша еден глас моќен.
Се свртев и Го видов Господ,
Спремен да ми го пушти мирот
Обликуван како мила птица,
Да ми влета во срцето,
да ме посети за веки веков !

Да можам длабоко да ја бакнам фантазијата
И да се втопам во замислен лик,
Би била храбра роханка,
Со кралска крв, со круна и жезол,
Со златна коса и силна става,
Вешта со меч, но кршлива на срце.
Би заповедала со благост,
Би се борела со жар.
Би ги сакала расите на светлината,
Симпатичните  хобити,
Таинствените  самовили,
Смелите  џуџиња,
Мудрите  енти,
Силните орли.
Би удрила на суштествата на темнината,
Гнасните орки,
Грдите гоблини,
Злите волци,
Лошите духови.
Ја одбив фантазијата од градите,
Се вратив во постоечкиот свет.
Што видов? Светот тамошен беше оној овдешниот !

                         
Замисли како брзо јаваш низ недогледни зеленила,
те надлетуваат јата од блескави лелеави гулаби.
Прескокнуваш реки од кристал, прскаат бисери,
те милува нежен дожд од небесно сини темјанушки.
Во воздухот лебди шумовита музика што не секнува.
Пребиваш во светот без ноќ, без сонце, а со илјада океани,
каде виножита се извиваат над сафирните дворци,
каде умираат сите сништа и оживуваат во песна.
Замисли, стигнуваш до мост каде Некој верно те чека
бликнуваат Неговите огнени очи во неискажлива љубов,
те погледнува мило со семоќноста на Неговите зеници,
од каде спокојно извира и се собира сиот космос.
Занемен ги гледаш раните на Неговите подадени дланки,
Разбираш дека ова бескрајно место е Самиот Тој.
Исполнет, ја потпираш главата на Неговото рамо,
со секој збор, со секој поглед, сé повеќе Го сакаш.
Се губиш од милина на Неговите неодгатливи вечни очи,
замисли, тоа ќе нема век, ни вчера, ни утре, ќе нема крај.

Ирена Јурчева
Декември 2004